رساله مخ المعانى ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

[ چشمه ]

غواص درياى عبارت به سرچشمه عشق رسد ، از جولان زدن تصرف و تكلف بازايستد و نداند كه چگونه مىبايد رفت و چه مىبايد كرد - محب نيز در نظر محبوب ، هستى خود را گم كند و قول و فعل او در ان حال از جاده استقامت يكسو افتد -

نكته مهتر موسى صلاة الله و سلامه عليه را خطاب آمد وَ ما تِلْكَ بِيَمِينِكَ يا مُوسى جواب همين‌قدر بسند بود كه مىگفتند اين عصاست - چه گفت قالَ هِيَ عَصايَ اين عصاى من است - أَتَوَكَّؤُا عَلَيْها من تكيه مىكنم بر آن وَ أَهُشُّ بِها عَلى غَنَمِي و برگ فرود مىآرم بدان براى گوسفندان خود وَ لِيَ فِيها مَآرِبُ أُخْرى و مرا درو حاجتهاى ديگر است - اى موسى از تو چندين كه مىپرسيد ؟ حرفى از تو پرسيدند - فصلى فروخواندى - يك سخن در گوش تو رسيد زبان به چندين جواب بكشادى - هنوز از بىزبانى گله مىكنى وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي -

نكته عاشق چون در غلبات عشق اگر يك سخن از معشوق بشنود بيش نداند كه چه مىگويد - موسى را جام