مفاهيم يجب أن تصحح ( وهابيت بازنگرى از درون ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٤
توسل به پيامبر صلى الله عليه و آله در عرصه‌هاى قيامت
برنمىخيزد تا ندا داده شود كه سر بردار و شفاعت كن كه پذيرفته مىشود .
بنابراين در اين مورد ، اجماع انبيا ، مرسلين ، مؤمنين و تأييد الهى است كه استغاثهء به بزرگان مقرّب ، در شدائد از بزرگ‌ترين كليدهاى گشايش و از اسباب رضايت پروردگار جهانيان است .
شوكانى در مورد روايت مرد نابينايى كه نزد پيامبر آمد - و ذكر آن گذشت - مىگويد مردم در اين زمينه دو قول دارند :
اول : اين‌كه توسل ، آن چيزى است كه عمر بن خطاب ذكر كرده است و گفته كه هنگامى كه خشكسالى مىشد ، ما به‌واسطهء پيامبر صلى الله عليه و آله به خدا توسل مىجستيم و الان به‌وسيلهء عموى پيامبر صلى الله عليه و آله توسل مىجوييم . اين روايت در صحيح بخارى و كتب ديگر آمده است . عمر نقل نموده كه آنها به پيامبر صلى الله عليه و آله در زمان حياتش جهت طلب باران توسل مىجستند و پس از وفات پيامبر صلى الله عليه و آله به عمويش جهت استسقا ، متوسل مىشدند بدين معنى كه او دعا كند و آنها هم به همراه او دعا كنند و بدين‌گونه او وسيلهء آنها نزد خدا باشد و در اين زمينه پيامبر شافع و دعاكننده مىباشد .
دوم : اين‌كه توسل به حضرت در زمان حيات و پس از وفات و در حال حضور و غيبت حضرت مىباشد .
توسل در زمان حيات حضرت كه ثابت و غيرقابل انكار