رساله لب اللباب در سير و سلوك اولى الالباب — الصفحة ١٥٤

عالم چهارم : توحيد در ذات است

و در عالم چهارم كه تجلّى ذاتى است وجود خود را گم مىكند و ذات خود را از دست مىدهد و ديگر ابدا خود را نمىيابد و ذات ، ذات مقدّس حضرت خداوند است .

اين مرحلهء از شهود يعنى تجلّى ذاتى را عرفاء تعبير به « عنقا » و « سيمرغ » مىنمايند چه او موجودى است كه هرگز صيد احدى نخواهد شد . سيمرغ ، آن ذات بحت و وجود صرف است كه از آن به « عالم عمى » و « كنز مخفى » و « غيب الغيوب » و « ذات ما لا - اسم له و لا رسم له » تعبير كنند .

برو اين دام بر مرغ دگر نه * كه عنقا را بلند است آشيانه

حافظ - عليه الرّحمة - چه خوب در مثنويّات خود سروده و با استعارات لطيف خود اين مهمّ را بيان فرموده است .

الا اى آهوى وحشى كجايى * مرا با توست چندين آشنايى

دو تنها و دو سرگردان ، دو بىكس * دد و دامت كمين از پيش و از پس

بيا تا حال يكديگر بدانيم * مراد هم بجوييم ار توانيم

چنينم هست ياد از پير دانا * فراموشم نشد هرگز همانا