رساله لب اللباب در سير و سلوك اولى الالباب — الصفحة ١١٦

يازدهم : ادب نگاه داشتن

تأثير اعمال مدخليّتى عظيم است و هر چه ارادت بيشتر و بهتر شود اثر اعمال در نفس سالك راسخ‌تر و نيكوتر خواهد بود .

و چون تمام موجودات مخلوقات خدا هستند سالك بايد به همهء آنها محبّت كند و هر يك را در مرتبه و درجهء خود محترم بشمارد . شفقت و مهربانى نسبت به جميع منسوبان پروردگار چه حيوان و چه انسان هر يك در مقام و مرتبهء خود از آثار محبّت به خداست ، چنان كه در حديث وارد شده است كه عمدهء شعب ايمان همانا شفقت بر خلق خداست .

الهى أسألك حبّك و حبّ من يحبّك

. . . « 1 »

احبّ بحبّها تلعات نجد * و ما شغفى بها لو لا هواها

أذلّ لآل ليلى في هواها * و أحتمل الأصاغر و الكبارا

« 2 »

يازدهم : ادب نگاه داشتن

يازدهم : ادب نگاه داشتن

نسبت به جناب مقدّس حضرت ربّ العزّة و خلفاى او . و اين معنى با ارادت و محبّت كه قبلا ذكر شد فرق دارد . چه معناى

( 1 ) - [ خداوندا دوستى خودت و دوستى كسى را كه تو را دوست مىدارد از تو خواستارم ] . ( 2 ) - [ به خاطر دوستى او ( ليلى ) تپّه‌هاى سرزمين نجد را نيز دوست مىدارم . و اگر ميل و هواى او نبود چه عشقى پرشور بدانها مىتوانم داشت ؟ در راه عشق او خود را خاكسار خاندان وى مىدانم ، و خرد و كلان را در راه او تحمّل مىكنم ] .