مرآت الافراد ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٩

بخش اول تعليقات و توضيحات .

من ليس الا هو يا هو يا هو يا هو » .

( 333 ) ده در آدمى هو : ( اى ) آدمى ، نداى « هوهو » درده .

( 334 ) بو : باشد .

( 335 ) مسافر به ضرورت قافيه به جاى مسافر . - منظور آن گروه از درويشان است كه از شهرى به شهر ديگر مسافرت مىكردند ( در مقابل درويشان مقيم ) .

( 336 ) منظور گوسالهء ميان‌تهى است كه سامرى از زر بساخت و آن خاكى كه از زير سم اسب جبرئيل ( ع ) برداشته بود در آن گوساله كرد . ر . ك . قصص الانبياء ، قصهء پنجاهم ، ص 221 - 213 . نيز ر . ك . تعليق ( 330 ) .

( 337 ) دنب يا دمب : دم .

( 338 ) « فلا انساب » : اشاره به بخشى از آيهء 101 . المؤمنون .

( 339 ) ورد : گل سرخ . ( فرهنگ معين )

( 340 ) سركانگبين : املائى است براى سركنگبين ( - سركه انگبين ) : شربتى كه امروزه از سركه و شكر يا قند مىسازند .

( 341 ) خور ( با تلفظ خر ) : بخور .

( 342 ) خور ( با تلفظ خر ) : خور ( شيد ) .

( 343 ) بلانى ( - بولونى ) : به زبان محلى به معناى ظرف كوچك بلورى است . ( هم‌اكنون به آن بسو نيز گويند . )

( 344 ) ماس : ماست .

( 345 ) چندى : چندى ، چند و چونى .

( 346 ) كى : چه وقت ، كى .

( 347 ) بو - بود : باشد ، بود .

( 348 ) مرته : آن مرد ، مردى مجهول .

( 349 ) يوز : بياب ، بجوى ( يا « بوذ » كه همان بود است . )

( 350 ) مفهوم بيت : اينكه ظرف كوچك ماست و نان چقدر است و كى آماده مىشود ، اين را از آن مرد عوام سؤال كن نه از پير و مراد . يعنى هر سؤال پيش پا افتاده‌اى را از پير نپرس .

( 351 ) مو : من .

( 352 ) شا : شاه .

( 353 ) ور : براى .

( 354 ) آذينه ( - آذين ) : زينت ، زيب و زيور .

( 355 ) منى : منيت ، كبر ، غرور و خودبينى .

( 356 ) پيش‌كرو : پيشه كرده ، پيش گرفته .

( 357 ) صف در : در صف .

( 358 ) مفهوم بيت : نگاه كن من را ( كه پير هستم ) و آن مرد عوام ( ر . ك . بيت قبلى ) ، شاه را بدان هرچند كه با زينت و زيور است [ و من بدون زينت و زيور هستم ] كبر پيشه كرده [ پادشاه ] و بالاى