شش رساله كهن پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٤١

دلايل ابرو

هركه را سر گرد بود و ميانه ، پرانديشه و مكّار بود .

سر بزرگ ، دليل عقل بود .

هركه را پوست سر فشرده بود ، بىشرم باشد .

هركه را ميان سر فروشده باشد ، به مال و كار دنيا حريص باشد .

هركه را بر سر خطّها باشد و ميان سرش پهن بود ، صحبت كردن با أو نكوهيده بود .

پيشانى ، چون پيشانى تنگ باشد ، عالم و كندفهم باشد .

و پيشانى بزرگ ، خداوندش ابله بود .

پيشانى سخت مثل خداوندش سبكسار و زودخشم و روسپىباره [ و ] شوخ باشد .

پيشانى خاسته ، دليل كند بر بدكيشى .

پيشانى كه بر أو خطّهاى بسيار بود ، خداوندش بىنياز و خداوند خواسته بود .

پيشانى پهن ، خداوندش هميشه غمگين بود .

دلايل ابرو

دلايل ابرو

هركه را موى بر ابرو دراز بود ، خداوندش معجّب بود .

ابرويى كه به سوى بينى فروكشيده بود ، خداوندش پرانديشه بود .

ابروى گرد و به پايين فروشده ، در أو چيزهاى نغز بسيار بود كه انديشه كند .

ابروى كم‌موى ، دون همّت باشد .