شش رساله كهن پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨
دلايل الوان
آوازى كه اندر بينى ماند ، دليل كند بر حريص و بس آرزو و لجوجى و بدكنشى و بىدينى ، اگرچه أو را ضعيف باشد ، و بدخويى .
آوازى كه باريك بود و سست ، دليل كند بر نيك‌خويى و تنگ‌دلى و بىتدبيرى .
آواز خوش نيكو ، دليل كند بر ابلهى و شادكامى .
آواز سخت ، دليل كند به رندى و ناپاكى .
دلايل الوان
دلايل الوان
هر لون كه سياه بود ، بددل باشد و دورانديش و بسيارغم .
سرخ نيكو ، دليل كند بر بددلى .
زرد ، كه نه از بيمارى بود ، دليل كند بر حسد و بدانديشى و بددلى .
زردى كه با سبز زند ، لهودوست و زودخشم و وفادار ، و هرچه بينديشد ، پندارد كه بوده است .
زرد سرخ ، دليل كند بر شرمگينى .
سياه سبز ، دليل كند بر بدخويى .
سياه سرخ ، جهان‌دوست و مردم‌سان .
لون ميغ‌گون ، دلير و خوش‌خوى و بس‌آرزو و زودخشم و جنگ‌جوى .
سرخ اسفيد ، بازىدوست و صحبت‌نماى و دوستىافزاى و زود فريفته شود .
زردى كه با سبزى و سفيدى آميخته بود ، حسود و بدانديش و بدسگال و بددل باشد .
سرخ ، شراب‌دوست بود و طبع وى به مستان ماند .