شش رساله كهن پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

فصل دويّم در تدبيرات متعلّقه به صرف غذا

مستدام و اسباب انجام اين عرض را بر وجه اتمّ فراهم آورد و اثر را بر وجه الجمل بر آن مترتّب سازد ، بمحمد و آله الطاهرين .

فصل دويّم در تدبيرات متعلّقه به صرف غذا

فصل دويّم در تدبيرات متعلّقه به صرف غذا

اوّلا صبح بعد از آب گرم به قدر يك سير نان خشك خمير برآمده به تنور برشته نه فطير و تنور خشكيده ، با پنير اگر دندان مساعدت نمايد ، و الّا كوبيده با قند ميل فرمايند ، تقويت مىكند ، به تخفيف رطوبت مىكند ، منع صعود بخارات مىكند ؛ و ثانيا غذا بايد در دو وقت اگرچه در هريك تقليل شود ، غذا در دو وقت با تقليل اولى و انفع است از يك وقت با اكثار ، و فصل بين الغذايين دوازده ساعت به دوازده ساعت و اگر نشود اين نحو لا بد آن غذايى كه فصل آن تا غذاى ديگر كمتر از دوازده ساعت مىشود . بايد كمّا و كيفا اخفّ باشد از آن غذايى كه فصل آن تا غذاى بعد زيادة از دوازده ساعت مىشود . مثل اين ايّام كه روزها در كمال كوتاهى است و شب‌ها در كمال بلندى ؛ و در يك ساعت به زوال مانده مشغول صرف غذا خواهند شد ، اوّل زوال فارغ مىشوند ، پنج به روز باقى است .

اگر شب ساعت هفت صرف غذا شود ، دوازده ساعت فصل شده است ؛ و البته تا اين وقت توقف نمىشود و نبايد توقف شود . بايد استراحت شود . ديرتر از ساعت چهار نبايد ، بلكه اوّل چهار بايد مشغول صرف غذا شوند كه ساعت چهار از غذا و لوازم آن بايد فراغت حاصل شود . در اين صورت از غذاى روز تا غذاى شب نهايت هشت ساعت تا نه ساعت فاصله و از غذاى شب تا غذاى روز چهارده ساعت فصل دارد . بايد در اين صورت غذاى روز قليل الكمّيّه و الكيفيّه باشد بر خلاف غذاى شب ، و بايد اين مرحله را ملتفت باشند و در غذا چه روز