شرح نظم الدر ( شرح قصيده تائيه ابن فارض ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٥

4 . فهرست توضيحى اشعار عربى « 1 »

عوّدوني الوصال ثمّ جفوني * يا لقومي قطع العوائد صعب

مرا به وصال خود عادت دادند و سپس جفا كردند . اى قوم من ! بريده شدن عايدىها سخت است ! 180

جوروا و صدّوا و اهجروا مضناكم * و تباعدوا ما شئتم و تجنّبوا

فالجور عدل منكم و صدودكم * وصل و بعدكم لدىّ تقرّب

ستم كنيد ، بازداريد و از بيمار زار خود دور شويد ، و هر اندازه كه مىخواهيد دورى گزينيد و كناره گيريد .

ستم از جانب شما عين دادگرى است و باز داشتن عين وصال است ، دورى شما نزد من نزديكى است 76

[ إذا قلت ما أذنبت قالت مجيبة ] * وجودك ذنب لا يقاس به ذنب

[ هنگامى كه گناهانى را برشمردم كه از من سر زده بود ، در پاسخ گفت : ] وجود تو گناهى است كه قابل مقايسه با هيچ گناهى نيست 173

و كلّ عدوّ بالغ السّعى في دمي * إذا كان من حىّ الحبيب حبيب

هر دشمنى كه در ريختن خون من سعى بليغ كند ، اگر از قبيلهء يار باشد ، خود او نيز يار است 102

جرّد فؤادك من سوى الأحباب

دل خود را از غير ياران خالى و مجرّد گردان 126

ما لمجنون عامر من هواها * غير شكوى بعادها و اغتراب

و أنا ضدّه فإنّ حبيبي * في فؤادي فلم أزل في اقتراب

فحبيبي منّي و فيّ و عندي * فلما ذا أقول ما لي و ما بي

مجنون عامرى از عشق ليلى جز شكايت از دورى و جدايى او ندارد .

و من ضدّ وى هستم ! زيرا حبيب من در قلب من است ؛ پس من هماره در وصال و نزديكى هستم .

حبيب من از من است و در من است و نزد من است . پس چرا بگويم مرا چه شده و مرا چه رسيده است ؟ 23

أنت عبد و أنت ربّ لمن له أنت عبد * و أنت ربّ و أنت عبد لمن له في الخطاب

تو بنده‌اى ، و پروردگارى مر آن را كه وى را بنده‌اى ؛ و تو پروردگارى ، و بنده‌اى مر آن را كه در مخاطبه ، [ پيمان ] از آن اوست 230