شرح نظم الدر ( شرح قصيده تائيه ابن فارض ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٦

3 . فهرست توضيحى اشعار فارسى

1 114

غلامم خواجه را آزاد كردم

( مولوى ) 67

غم خور اى دل كه بجز غم نبود در خور ما

54

غمش بود و من گم شدم در دل خود

( امير خسرو دهلوى ) 66

غوّاصى كن گرت گهر مىبايد

126

غير ازين موجود مطلق در وجود

149

غير او هر چه هست بازى بود

( اوحدى مراغه‌اى ) 222

غيرى چگونه روى نمايد چو هر چه هست

( عطار ) 152

فاش مىگويم و از گفتهء خود دلشادم

( حافظ ) 197

فالى كه سعادت زند از قرعهء اقبال

97

فرصت شمر طريقهء رندى كه اين طريق

( حافظ ) 164

فرصت شمر طريقهء رندى كه اين نشان

( حافظ ) 40

فرقست ز آتشى كه از جان خيزد

( مولوى ) 212

قدح چون دور من باشد به هشياران مجلس دِه

( سعدى ) 48

قدر مجموعهء گل مرغ سحر داند و بس

( حافظ ) 38

قصّهء درد تو مرديم و نگفتيم به كس

( سلمان ساوجى ) 51

قند آميخته با گل نه دواى دل ماست

( حافظ ) 20

كآهن و سنگ را چو آب كند

( اوحدى مراغه‌اى ) 298

كارت به دو بيتى و غزل برنايد

144

كاسرار مى مغانه رندان دانند

140

كآنچه جستى درون جبّهء توست

( اوحدى مراغه‌اى ) 239

كاندرين خنب نيست جز يك رنگ

( اوحدى مراغه‌اى ) 291

كاوّل چو به خود نمود خود را

( فخر الدين عراقى ) 140

كاوّل ز تو خاست آشنايى نه زمن

79

كاين كار دلست بىجگر برنايد

183

كثرت نفسى براى آن بود

( فخر الدين عراقى ) 30

كجا به ديدهء من صورت تو بتوان ديد

82

كز دوست يك اشارات و ز ما به سر دويدن

( ابن يمين ) 265

كسى كه پرتو نور چراغ مجلس انس

128

كعبه كجا برم چه كشم رنج باديه

187

كوه جبروت را پلنگيم

( عماد الدين نسيمى ) 164

كه اى صوفى شراب آنگه شود صاف

( حافظ ) 34

كه اين معامله با اهل راز نتوان كرد

123

كه برد به نزد شاهان ز من گدا پيامى

( حافظ ) 166

كه دانستم كه هرگز آشنايى

( سعدى ) 290

كه راز را سر سرمست بىحيا گويد

( مولوى ) 58

كه را سوخت عشقت كه آنم نسوخت

( كمال خجندى ) 31

كه زاد راهروان چستى است و چالاكى

( حافظ ) 167

كه سرى سرايد اين سِر كه سزاى دار باشد

198

كه عبث در وجود ممكن نيست

285

كه گر سودى كنم اينجا زيانست

( اوحدى مراغه‌اى ) 101

كه من اين صباح روشن ز شب سياه دارم

( سعدى ) 156

كه نزد اهل بصيرت كه داردت معذور ؟

150

گاه بُد بت‌شكن چو ابراهيم

299

گاه خرّم كند دل غمگين

( فخر الدين عراقى ) 154

گاه خوش‌خوش شود گه همه آتش شود

( مولوى ) 49

گاه رهبر شد و گهى رهزن

299

گاهى كمند زلفش ديگر كمان ابرو

( سعدى ) 202

گدايى در ميخانه طرفه اكسيريست

( حافظ ) 50

گر ازين دست زند مطرب مجلس ره عشق

( حافظ )