شرح نظم الدر ( شرح قصيده تائيه ابن فارض ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١٩
3 . فهرست توضيحى اشعار فارسى
146
تيغ چندانى كه زد سر بيش شد
( شاه نعمت اللّه ولى ) 58
تيغ قصّابان چه آرى از پى قتل حسن
289
جان شيرين گر قبول چون تو جانانى بود
( سلمان ساوجى ) 95
جانم فداى آنكه ز لوح ضمير او
( همام تبريزى ) 100
جانى كه جهانِ جان كمين پايهء اوست
127
جاويد شبى بايد و خوش مهتابى
( مولوى ) 68
جاى گله نيست شكر بايد كردن
( بابا افضل كاشانى - با تغيير ) 70
جايى كه در او هزار جان قربانست
96
جايى كه عشق دست تطاول دراز كرد
( سعدى ) 66
جايى كه من پى برده‌ام بالاتر از بالاست آن
177
جايى كه نشان بىنشانست آنجا
( كمال الدين اسماعيل ) 5
جايى كه نه شامست و نه بامست آنجا
( فخر الدين عراقى ) 212
جز حسرت آنكه زنده گردم
( سعدى ) 50
جز خيالى ز تنم بيش نمانده‌ست كنون
( سعدى ) 183
جز درد يار ما مطلب در ديار ما
30
جز هوا نسپرم آنگه كه هواى تو كنم
( سنايى ) 95
جماعتى كه ندارند حظّ روحانى
( سعدى ) 41
جمال در نظر و شوق همچنان باقى
( سعدى ) 22
جمال روى تو را تا بديد ديدهء من
( سلمان ساوجى ) 31
جمله عالم فرع دان و اصل من
231
جناب عشق بلندست همّتى اى دل
( حافظ ) 75
جهد كرديم تا نيالايد
( سعدى ) 61
چشم ازو رنگ ديد و بينى بوى
( اوحدى مراغه‌اى ) 201
چشم او مست از مى گلگون لبهاى خودست
120
چشم كژبين چو از ميان برخاست
( اوحدى مراغه‌اى ) 192 ، 225 ، 284
چشم مستش چو كشتنى طلبد
( كمال خجندى ) 17
چنانم از غم عشقت چنانم
235
چند ازين گفت و گوى بيهده چند
( اوحدى مراغه‌اى ) 206
چندانكه تو را خوبى و خودرايى و نازست
242
چند گويى كه عشق بدبخت است
( اوحدى مراغه‌اى ) 2
چند و چند اى دل ملامت‌كش
( اوحدى مراغه‌اى ) 129 ، 213
چنين فصلى بدين عاشق‌نوازى
( نظامى : خسرو و شيرين ) 7
چو آمد روى مهرويم كه باشم من كه من باشم ؟
141
چو بر ولايت دل دست يافت لشكر عشق
( سعدى ) 124
چو در سنبل چرد آهوى تاتار
( نظامى : خسرو و شيرين ) 121
چو در مجاز و حقيقت جمال خود بيند
234
چو دوست سايهء خود بر سر من اندازد
42
چو سر پيچيد ، گيسو مجلس آراست
( نظامى : خسرو و شيرين ) 277
چو سرى بر آستانش ز سر صفا نهادى
( كمال خجندى ) 215
چو سوسنم همگى وجود خويش زبان
194
چو مغز خام بوَد در درونه پوست نكوست
( مولوى ) 274
چو ممكن گرد امكان برفشاند
142
چو مولانا به رقص آيد ز مستى
( مولوى ) 58
چون از بروت كس و ريش خود نينديشم
158
چون ازل با ابد برآميزد
( فخر الدين عراقى ) 230