شرح نظم الدر ( شرح قصيده تائيه ابن فارض ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٦١

ترجمهء فارسى قصيدهء تائيهء كبرى

( 631 ) روح من از حبس و زندان آراستگى به رشد خويش باز رست و در آغوش تجلّى تربيت شد .

( 632 ) در گهواره [ كه بودم ] ، پيغمبران گروه پيروان من بودند ؛ و در عالم عناصر ، لوح من ، لوح محفوظ بود و سورهء من ، سورهء فتح .

( 633 ) و پيش از باز گرفتنم از شير ، بىآنكه تكليف عالم ظاهر داشته باشم ، هر آيينى را با شرع روشنگر خود پايان بخشيدم .

( 634 ) پس آن پيامبران و آنانى كه سخن ايشان را باور داشتند ، همگى بر صراط من رفته‌اند و از جاى پاى رفتار من در نگذشته‌اند .

( 635 ) يمن و بركت پيامبران گذشته كه به راه من دعوت كرده‌اند ، ناشى از يمين من بوده است و يسر و آسانى آيندگان از يسارم .

( 636 ) چنين مپندار كه كار و كارستان بيرون از وجود من است ؛ كسى سرورى نيابد ، مگر آن كه در بندگى من درآيد .

( 637 ) اگر من نبودم ، هرگز وجودى هستى نمىيافت و شهودى در كار نبود و پيمانهايى به ميثاق بسته نمىشد .

( 638 ) پس زنده‌اى نيست ، مگر كه زندگانىاش از زندگى من است و هر كه را اراده‌اى هست ، به فرمان ارادهء من است .

( 639 ) و گوينده‌اى نيست ، مگر كه به سخن من گويا شده باشد و بيننده‌اى نه ، مگر به بينايى چشم من .

( 640 ) و خامشى نيست ، مگر كه به گوش من شنوا شده باشد و گيرنده و تصرف كننده‌اى نه ، مگر به توان و نيرومندى من .

( 641 ) پس در ميان همهء مخلوقات ، گوينده‌اى و بيننده‌اى و شنونده‌اى جز من نيست .

( 642 ) در عالم تركيب ، در هر صورتى با معنايى آشكار شدم كه آن صورت از اين معنا به حسن آراسته شده است .

( 643 ) و در هر معنايى كه مظاهر حسّى من ، آشكارش نساخته است ، متصور شدم ؛ اما نه در هيئتى صورى و جسمانى ؛