شرح نظم الدر ( شرح قصيده تائيه ابن فارض ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

ترجمهء فارسى قصيدهء تائيهء كبرى

( 201 ) هيچ امر ترسناكى نمانده بود ، مگر كه بر آن برنشسته بودم و با اين همه ، نفس خود را مىديدم كه هنوز پاك نگشته است .

( 202 ) هر مقامى از سلوك را ، كه از بهر بندگى پيمودم ، به وسيلهء بندگى به حقيقت آن دست يافتم .

( 203 ) پيشتر ، من شيفتهء معشوق بودم ؛ چون خواستهء خود را ترك گفتم ، او مرا از بهر خود خواست و دوست گرفت .

( 204 ) پس محبوب گشتم . نه ؛ كه دوستدار نفس خود شدم . اين سخن كه « نفس من محبوب من است » مانند سخنى كه پيشتر گذشت ، نيست .

( 205 ) به واسطهء معشوق ، از خود بيرون شدم و به سوى او رفتم و ديگر به خود باز نگشتم . همچو منى قائل به بازگشت نمىتواند بود .

( 206 ) نفس خود را با اين بيرون شدن از خويش ، تنها و جدا گذاشتم تا او را تكريم كرده باشم و پس از آن ، هرگز راضى نشدم كه او همنشين من گردد .

( 207 ) و از تنها كردن نفس خود هم غايب شدم ؛ به گونه‌اى كه اينك ظهور هيچ وصفى در پيشگاه ذات من ، نمىتواند مزاحم من گردد .

( 208 ) اكنون « آغاز » خود را در مقام اتحاد آشكار مىكنم و از « فرجام » رفعت خود در فروتنىام خبر مىدهم :

( 209 ) معشوق در تجلّى خود ، وجود را بر ديدهء من پديدار كرد ؛ پس در هر چه ديدنى است ، او را به ديدهء خود مىبينم .

( 210 ) آنگاه كه معشوق جلوه‌گر شد ، حقيقت نهان من بر من نمايان گشت و در آنجا ، در جلوهء خلوت خويش ، خود را عين او يافتم .

( 211 ) و بود من در شهودم نابود شد و از وجود شهودم جدا گشتم ؛ در حالى كه محوكننده بودم ، نه اثبات‌كننده .

( 212 ) آنچه را كه در محو شاهد خويش مشاهده كردم ، در آغوش كشيدم به واسطهء بخشندهء آن شهود و براى هشيارى بعد از مستىام .