شرح نظم الدر ( شرح قصيده تائيه ابن فارض ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

[ آغاز شرح ابيات ]

فاعجب لهاج مادح عذّاله * في حبّه بلسان شاك شاكر

* * *

[ 391 ] و غيري على الأغيار يثني و للسّوى * سوائي ، يثني « 1 » منه عطفا لعطفة

[ 392 ] و شكري لي ، و البرّ منّي و اصل * إلىّ و نفسي باتّحادي « 2 » استبدّت

غير من ، زبان شكر به حمد و ثناى اغيار گشايد و جز من ، دوش التفات از خويش بگرداند از براى شفقت ديگران كه « 3 »

از بند نصيب خويش برخيز * دربند نصيب ديگران باش

[ 392 ] و حال آنكه من شكرى كه گويم ، از براى خود گويم و شفقتى و احسانى كه از من صادر شود ، هم به من و اصل است . و نفس من به خودى خود در تحقّق به اتّحاد ، مستقلّ و مستبدّ است . « 3 »

فاش مىگويم و از گفتهء خود دلشادم * بندهء عشقم و از هر دو جهان آزادم

* * *

[ 393 ] و ثمّ أمور تمّ لي كشف سترها * به صحو مفيق عن سواى تغطّت

[ 394 ] و عنّي بالتّلويح يفهم ذائق * غنيّ عن التّصريح للمتعنّت

[ 395 ] بها لم يبح من لم يبح دمه و في ال * إشارة معنى ما العبارة حدّت « 5 »

آنجا كه منم ، مخدّرات ابكار حقايق و معانى است كه دست ادراك غير من به دامن عصمت ايشان نرسيده است و از نظر شهود ، ايشان در پردهء منعت ، محجوب و مستورند .

و من كشف قناع از وجوه عزّت ايشان بتمامه كردم به دستيارى صحو افاقت « 6 » آثار كه عقيب سكر شهود شعار مىباشد . « 7 »

آن شناسد حديث اين دل مست * كه از آن باده كرده باشد نوش

( 1 ) . ال : سواى يثنّي . ( 2 ) . نا : باتّحاد . ( 3 ) . فر : + بيت . ( 5 ) . ال : غطّت . ( 6 ) . فر : افاق . ( 7 ) . تب : + بيت .