شرح نظم الدر ( شرح قصيده تائيه ابن فارض ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨

وصل سوم « 2 » [ لزوم وحدت جمعى در حسن ]

شىء به تسبى العقول سوى الّذي * سمّي الجمال و لست أدري ما هو

و شيخ ناظم نيز در اول تائيه بدين معنى اشارتى كند . « 1 »

وراى حسن چيزى هست كان خوانند عشّاقش * نمىدانم چه چيزست آن ، ولى دانم كه آن دارى

و آن رقم ، مستوفى ديوان عشق در ورق اثبات رقيقهء عاشقى ثبت كرده . « 2 »

تو را آنى است در خوبى كه هر كس آن نمىداند * خطى گل بر ورق دارد كه جز بلبل نمىخواند

يعنى چون منشور دولت حسن به طغراى انفاذ عشق موشّح گردد و سكهء سلطنتش به اسم معشوقى مقرر شود ، هرآينه نقد تصرفش بر محك قبول ، تمام عيار آيد ؛ و لهذا روزنامهء كمالش در نظر مشرفان ديوان حروف ، از تمام ايام ميقات كه موعد كمال ظهور و اظهار است ، فَتَمَّ مِيقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً تعبير كند . « 3 »

طراوت گل رخسار و رنگ عارض تو * ز آب ديدهء پژمان ماست تا دانى

همين معنى بعينه از لفظ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ مستفاد است « 4 » مع لطيفة أخرى « 5 » فتلطّف ثمّ تدبّر !

( 1 ) . ال فر : + بيت ؛ مل : + نظم . ( 2 ) . ال : + بيت ؛ مل : + نظم . ( 3 ) . فر : + بيت ؛ مل : + نظم . ( 4 ) . حاشيهء مب به خطّ كاتب : ( 5 ) . ايضا : و هي استفادة السّعة السّبعيّة الخاتميّة معها منها .