شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٩٩

[ 17 ] [ فصّ حكمة وجوديّة فى كلمة داوديّة ]

فصّ حكمة وجوديّة فى كلمة داوديّة مراد از حكمت وجوديّه وجود عالم انسانى است نه مطلق وجود ، چه او غير مختص است به چيزى از اشياء پس چگونه متصوّر شود اختصاصش به نبيّى از انبياء ؟

و چون آدم اوّل افراد حقيقت انسانيّه بود در وى ظاهر نمىشود از جمعيّت اين حقيقت مگر آنچه مقتضاى تعيّن اوست و لائق به استعداد و اعتدال مزاج شخصى او . لاجرم ممكن نشد ظهور مقام خلافت به تمامى در وى چنان كه رسالت نيز ظاهر نشد اول مگر در نوح . پس آثار اين جمعيت و احكامش در كلّ انبياء به تدريج ظاهر شد تا غايتى كه به تمامى در داود ظهور يافت و در فرزند او سليمان عليهما السلام به كمال رسيد .

و از براى اشتراك هر دو درين جمعيّت حقّ سبحانه و تعالى به طريق تشريك گفت : وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَ سُلَيْمانَ عِلْماً . و از ايشان حكايت كرد كه يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ .

و نيز حضرت حقّ فرمود وَ كُلًّا آتَيْنا حُكْماً وَ عِلْماً و ايشان در شكر اين نعم گفتند الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنا عَلى كَثِيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِينَ .

و از براى آنكه احكام خلافت به تمامى اوّلا در داود ظاهر شد حقّ سبحانه