شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٧

[ 15 ] [ فصّ حكمة نبويّة فى كلمة عيسويّة ]

فص حكمة نبوية فى كلمة عيسوية نسبت حكمت نبويّه به كلمهء عيسويّه از آن جهت است كه عيسى عليه السلام نبى است به نبوّت عامّه ازلا و ابدا . و به نبوّت خاصّه در وقت بعثت ، و لهذا انباء كرد در مهد از نبوّت خويش و گفت : آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا و در بطن امّ نيز از سيادت ازليّهء خود انباء كرد مادر خويش را كه : أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا أى سيّدا على القوم ، و ازين جهت انباء و اخبار او از احوال روحانيش غالب بود و بيشتر دعوت به باطن مىكرد .

و بعضى مىگويند ( و بعضى گويند ) كه اين كلمه مأخوذ از نبا ينبو است « 1 » كه فعل ناقص است غير مهموز به معنى ارتفع ، از براى ارتفاع عيسى عليه السلام به سوى آسمان كما قال تعالى : بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ .

و مراد ازين نبوّت نبوّت تشريعيهء مشتركه بين الانبياء نيست تا تخصيص را جهت نباشد بلكه مراد نبوّت عامّهء ازليّه است كه هيچ احدى را از انبياء شركت در آن نبود ؛ و اوليا اخذ ولايت از مشكات نبوّت او مىكنند و او صاحب اين مقام است ازلا و ابدا ، چنان كه در فص ثانى گذشت . پس او را نبوّت عامّه ازلا و ابدا به

( 1 ) - نبا ينبو ، به تقديم نون بر باء ، ناقص واوى است مثل دعا يدعو .