شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٧

ديباچه

خواه آن صحيح النّسب پيش ازو بود به صورت : چون اكابر انبياء ؛ و خواه بعد ازو چون اقطاب اولياء و بدين نسبت اشارت نمود آنجا كه فرمود كه :

الحسين منّى و أنا من الحسين

. بيت :

من خود چه كسم كيم كدامم * كآيد به زبان دوست نامم ؟

و هركه نسبت او به حضرت خواجه عليه السلام تنها از روى معنى صحت يابد ، چون مؤمن آل فرعون و صاحب ياسين و باقى اولياء بعد از اقطاب اين‌چنين ذات ، ولد روحى خواجه كائنات و متهيّئ از براى قبول كمالات او بود . و بدين قرابت معنويّه اشارت كرد آنجا كه گفت :

« و سلمان منّا »

؛ و آنكه نسبت او از راه صورت است فقط ، يا به حسب طين باشد چون سادات و شرفاء يا به حسب دين چون اهل ظاهر از مجتهدين و غير ايشان از علما و صلحا و سائر مؤمنين .

پس قرابت معتبرهء تامّه قرابتى است كه جامع باشد صورت و معنى را ؛ بعد از آن قرابت معنويّه روحيّه ؛ بعد از آن قرابت صوريّهء دينيّه ، بعد از آن قرابت طينيّه .

و تسليم بارى تعالى عبارت است از تجلّى او مر خواجه را عليه السلام ، از حضرت « اسم سلام » كه موجب سلامت است از نقص و شين ، و مهيّئ است تجليّات جمالى را بىشايبه كيف و أين ، و واسطهء ارتقاست به اعلى مراقى كمال ، و حافظ است از سطوات نظرات جلال و تسليم مؤمنان از روى قول دعاست و از راه فعل استسلام و انقياد طوعانه كرها كما قال اللّه تعالى : فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً .

قال رضى اللّه عنه :

أمّا بعد : فإنّى رأيت رسول اللّه عليه السلام فى مبشّرة أريتها في العشر الآخر من المحرّم سنة سبع و عشرين و ستّمائة .

يعنى بعد از حمد حضرت پروردگار و درود بر نبى مختار ، به درستى كه ديدم