شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢١

[ 7 ] [ فصّ حكمة عليّة فى كلمة اسماعيليّة ]

به زاهدان گذاشته و همت بر مخاطبهء دوست بر اين ابيات گماشته كه : بيت .

از تو ملكا بهشت كى مىطلبم * يا حور و قصور و شير و مى مىطلبم

زان سوى بهشت عاشقان را راهى است * من بر سر ره نشسته پى مىطلبم

و شيخ - قدس اللّه سرّه - كه لسانى است از السنهء حق به طريق ترجمانى مىگويد :

و ليست جنّتى سواك فأنت تسترنى بذاتك .

يعنى جنّت من غير تو نيست پس توئى كه ستر مىكنى مرا بذات خود و وقايهء من مىشوى در ذات و صفات و افعال من بذات و صفات و افعال خود لاجرم از پس پردهء هستى خود بيرون آى و در جنّت من كه توئى درآى تا از مشاهدهء ديدار برخوردار شوى بيت :

اى پردهء حق گشته به دلدار نگر * اين پرده به يكسو فكن و يار نگر

چون جنّت حق باطن احرار آمد * در جنّت حق درآى و ديدار نگر

فلا أعرف إلّا بك كما أنّك لا تكون إلّا بى

يعنى من ظاهر نمىشوم در اكوان مگر به واسطهء تو از براى آنكه تو مرآت ذات و مجلاى صفات و محل ولايت و تصرفات منى ، چنان كه تو در وجود نمىآيى مگر به من از آنكه تو از روى توئى تو عدم محضى .

فمن عرفك عرفنى و أنا لا أعرف فأنت لا تعرف .

پس هركه ترا به حق معرفت بشناسد مرا نيز تواند شناخت از آنكه حقيقت تو منم ، و ممكن نيست هيچ احدى را كه عين حقيقت و كنه ذات مرا بشناسد از براى آنكه تو در حقيقت شناخته نمىشوى ، و لهذا شيخ قدس اللّه سره مىگويد :

و لست ادرك عن شىء حقيقته * و كيف اعرفه و انتمو فيه

* * *