شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٨

[ 5 ] [ فصّ حكمة مهيّميّة فى كلمة إبراهيميّة ]

ديد آن خفته را كه داشت كدو * گشت حيران و گفت بار خدا

من كدامم ز خفته و بيدار * به سوى من مرا رهى بنما

گم شدم خويش را نمىدانم * در حدود زمين و ملك سما

پاك از پيش راه من برخاست * آن نشان‌ها كه بود از من و ما

چون نشان‌هاى ما و من برخاست * رفت فرق از ميان ما و شما

چه شما و چه ما ، چه او و چه تو * بعد ازين بحر وحدت است و صفا

و اگر شوق آن دارى كه مضمون اين فص را به ذوق دريابى و معلوم كنى كه اختلاف عبارات به حسب اختلاف مقامات و اعتبارات است درين يك بند از ترجيع اين ضعيف تأمل نماى . بيت :

الا اى گوهر بحر مصفا * كه در عالم توئى پنهان و پيدا

وجودت بهر اظهار كمالات * چو از غيب هويت شد هويدا

براى جلوهء عشق جهانسوز * بسى آينه‌ها كردى ز اشيا

ز هرآينه ديدارى نمودى * بهر چشمى درو كردى تماشا

جهان آسوده در كتم عدم بود * برآوردى ز عالم شور و غوغا

گهى با جان مجنون عشق‌بازى * گهى دلها برى با حسن ليلى

تو هم عشقى و هم معشوق و عاشق * تو هم دردى و هم اصل مداوا

توئى پيرايهء معشوق دلبر * توئى سرمايهء عشّاق شيدا