شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩

[ 3 ] [ فصّ حكمة سبّوحيّة فى كلمة نوحيّة ]

مِنَ الْكافِرِينَ * الّذين وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ .

يعنى مگذار در روى زمين از كافران كه ستر مىكنند به وجودات خود وجود حق را ، و به صفات خود صفات او را ، و به افعال خويش افعال او را .

و جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ .

و اصابع خويش را در آذان مىكنند يعنى قبول نمىكنند كلام و دعوت انبيا را .

طلبا للسّتر .

از براى طلبيدن قوم از نوح عليه السلام ستر وجودات و افناى ذوات خويش را در وجود و ذات حق ، تا باقى گردند به بقاى ابدى .

لأنّه دعاهم ليغفر لهم ، و الغفر السّتر .

از براى آنكه طلب ستر كردند دعا به مغفرت كرد ؛ و غفر در لغت ستر است .

دَيَّاراً أحدا حتّى تعمّ المنفعة كما عمّت الدّعوة .

تتمّهء آيت است ، يعنى مگذار هيچ احدى را در ديارش - و ديار او انانيّت و وجود اوست - تا منفعت شامل باشد انواع كافران را كه ساتر وجه حق و وجود اويند به وجود و وجوه خويش ، تا هريكى را نصيبى باشد ؛ و هيچ احدى از منفعت محروم نشود چنان كه دعوت بر همه شامل بود .

إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ أى تدعهم و تتركهم يُضِلُّوا عِبادَكَ أى يحيّروهم فيخرجوهم من العبوديّة إلى ما فيهم من أسرار الرّبوبيّة .

يعنى اگر ايشان را بگذارى بر آن حالى كه دارند گمراه گردانند بندگان ترا ، و حيران سازند در ظهورات تو و بيرون آورند ايشان را از مقام عبوديت به اظهار اسرار ربوبيّت بر آن نهجى كه نفوس ايشان را لايح شده است ، پس ظاهر شوند به انانيّت ؛ و به ظهور خويش فرعونى آغاز نهند .

فينظرون أنفسهم أربابا بعد ما كانوا عند نفوسهم ( عند أنفسهم - خ ) عبيدا .

پس انفس خود را ارباب بينند بعد ما كه نزد نفوس خويش عبيد بودند ، لاجرم دعوى « الوهيّت » كنند و ظاهر شوند به « ربوبيّت » از براى غلبه مقام وحدت ؛