شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٣

[ 3 ] [ فصّ حكمة سبّوحيّة فى كلمة نوحيّة ]

مىگردد ؛ تا قهر اغيار كند و از هستى موهومشان فانى ساخته به ذات خويش باقى سازد كه

« حفّت الجنّة بالمكاره . و حفّت النّار بالشّهوات »

پس ظاهر شهوات ماء است و باطن او آتش ؛ و ظاهر جنت آتش است و باطنش آب . و لهذا چون رسول عليه السلام فرمود قاسم در ميان جنّت و آتش ( و دوزخ - خ ) منم ، يكى از عارفان صحابه گفت يا رسول اللّه مرا از اهل آتش گردان . پس رسول عليه السلام فرمود مىخواهد كه از اصحاب قيامت كبرى باشد . آرى چنان كه ماهى از آب نگريزد ، و سمندر از آتش نپرهيزد . بيت :

ما خون هزار عيش و عشرت ريزيم * در رنج و بلا و درد و فقر آويزيم

ما سوختگانيم كه از لذّت سوز * از صدر جنان سوى سقر بگريزيم

محمّديان اگر ظاهر درياى رحمت را به حكم وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ آتش افروخته بينند از آن اجتناب ننمايند بلكه گويند دمادم ، بيت :

چو تشنه جانب آب و چو خسته سوى علاج * به سوى آتش عشق است جان ما محتاج

لاجرم اين سوختگان دوزخ‌آشام خليل‌آسا آتش افروخته را درياى رحمت و عين برد و سلام بينند و گويند ، بيت :

اگر دريا شود آتش بنوشيم * وگر زخمى رسد محكم بسازيم

بلكه زندگى خويش را در آن آتش شناسد و در مخاطبه گويند و نهراسند :

بيت

منم ماهى موسى اى پاك ذات * تويى آتش عشق ، آب حيات

تويى مجمع بحر ناز و نياز * بكش زانكه از تو شوم زنده باز

تو آب حياتى و هم سلسبيل * أرى فيك لى اتّخاذ السبيل

بسوزان وجودم ز سر تا قدم * كه از بار هستى دو تا شد قدم

فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصاراً فكان اللّه عين أنصارهم فهلكوا فيه إلى الأبد .