شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

[ 2 ] [ فصّ حكمة نفثيّة فى كلمة شيثيّة ]

نمىشنود كه در مخاطبهء او مىگويند : بيت :

اى دل مبتلاى هرجائى * اندرين خاكدان چه مىپائى

كمترين آشيانه‌ات سدره است * چون به پرواز بال بگشائى

قدسيان بر تو جمله رشك برند * گر تو يكدم جمال بنمائى

وصف ذاتت نمىتوانم كرد ( نمىتوانم گفت - خ ) * كه تو اندر صفت نمىآئى

قطره‌اى چون به بحر غرقه شوى * گاه موجى ، و گاه دريائى

خود ز دريا شنو كه مىگويد * ما توئيم اى حبيب و تو مائى

هم تو خود در جمال ما بنگر * كه تو آئينه‌ى مصفائى

بلكه هم ناظرى و هم منظور * اندر آن مرتبت كه يكتائى

از تو زيبد حسين اگر گوئى * چون به چشم حبيب بينائى

كه جهان صورت است و معنى يار * ليس فى الدار غيره ديّار

فاختلط الأمر و انبهم

پس كار مرئى درآميخت و مبهم و مشتبه شد كه آنچه مىنمايد حق است يا عبد ؟ از آنكه بنده مىبيند در ذات عين خود را و حق تعالى مىبيند در