شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

[ 1 ] [ فص حكمة الهية فى كلمة آدميّة ]

مردگان كهنه را جان مىدهد * تاج عقل و نور ايمان مىدهد

دل مدزد از دلرباى روح‌بخش * كه سوارت مىكند بر پشت رخش

سر مدزد از سر فراز تاج ده * كو ز پاى دل گشايد صد گره

تا كه گويم در همه ره زنده كو ؟ * سوى آب زندگى پوينده كو ؟ « 1 »

فقد علمت حكمة نشأة جسد آدم أعنى صورته الظاهرة .

پس به تحقيق دانستى حكمت نشأت جسد آدم را اعنى صورت ظاهرهء او را و آن حكمت ظهور احكام اسما و صفات است درين نشأت .

و قد علمت نشأة روح آدم اعنى صورته الباطنة ،

و هرآينه دريافتى حكمت نشأت روح آدم را اعنى صورت باطنهء او را و آن حكمت ربوبيّت و خلافت است بر عالم .

فهو الحقّ الخلق .

پس آدم حق است به اعتبار ربوبيّت او مر عالم را و به اعتبار اتصاف به صفات الهيّه ؛ و خلق است به اعتبار مربوبيّت و عبوديتش . يا گوئيم حق است به اعتبار روحش و خلق است به اعتبار جسدش . بيت :

اى تو به فكرت دويى خون حبيب ريخته * نيك نگر كه او تويى اى تو ز خود گريخته

تن مركب تست حق تن را بشناس * بل راكب مركب بدن را بشناس

از خود به خدا ره نتوانى بردن * از خود به خود آ و خويشتن را بشناس

و قد علمت نشأة رتبته و هى المجموع الّذى به استحقّ الخلافة .

و به درستى كه دانستى نشأت رتبت او را كه عبارت است از روحانيّت و

( 1 ) - ابيات از دفتر پنجم مثنوى عارف رومى است .