شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠٨

[ 25 ] [ فصّ حكمة علويّة فى كلمة موسويّة ]

ظاهر مىشود در وى صور اعيان علميّه و عينيّه .

فانظر ما أحسن هذا التّعليم الإلهىّ الّذى خصّ اللّه بالاطلاع عليه من شاء من عباده .

ببين حسن تعليم الهى را كه اختصاص داد خواص عباد را به اطلاع آن .

و تعليم اشارت است به قول او سبحانه و تعالى اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ * وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ پس هركه پرهيز ورزد و غير حق را اثبات وجود نكند و در مقام مخاطبه گويد ، بيت :

اى گشته مست عشقت روز الست جانم * مستى جان بماند روزى كه من نمانم

هر ذرّه‌اى ز خاكم سرمست عشق باشد * چون ذرّه‌ها برآيد از خاك استخوانم

فكر بهشت و دوزخ دارند اهل دانش * من مست عشق جانان فارغ ز اين و آنم

گفتى به غير منگر گر طالب حبيبى * و اللّه كه در دو گيتى غير از تو مىندانم « 1 »

متحقّق گردد به امثال اين لطائف ، و خبردار شود از چنين معارف .

و لمّا وجده آل فرعون فى اليمّ عند الشّجرة سمّاه فرعون موسى : و المو هو الماء بالقبطية ، و السّا هو الشّجر فسمّاه بما وجده عنده ، فإنّ التّابوت وقف عند الشّجرة فى اليمّ . فأراد قتله فقالت امرأته - و كانت منطقة بالنّطق الإلهىّ - فيما قالت لفرعون ، إذ كان اللّه خلقها للكمال كما قال عليه السّلام عنها حيث شهد لها و لمريم بنت عمران بالكمال الّذى هو للذكران .

( 1 ) - ابيات از ديوان مؤلف كتاب : عارف حسين خوارزمى است كه به غلط آن را به حسين بن منصور حلّاج نسبت داده‌اند و به نام او چاپ كردند .