لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٥١٢

[ لطيفه تأويليه

هيچ خورد و بزرگ از گناهان يا جزاى آنها را وانگذاشته است .

شيخ طبرسى در تفسير اين آيه گفته است كه « في هذا دلالة على أنه سبحانه لا يعاقب الاطفال لانه اذا كان لا يزيد فى عقوبة المذنب فكيف يعاقب من ليس بمذنب » .

[ لطيفه تأويليه

[ لطيفه تأويليه

بدان كه كلام خدا ديگر است و كتاب خدا ديگر ، كلام امريست و كتاب خلقى « إِنَّما قَوْلُنا لِشَيْءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ » و عالم امر از تضاد بل از تكثر منزه است « وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ » اما عالم خلق مشتمل بر تضاد و ترتب است « وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ » .

و همچنانكه كلام مشتمل بر آيات است « تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ » كتاب هم مشتمل بر آيات است « تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ » .

كلام چون مشخص شود كتاب باشد پس صحيفه وجود عالم خلق ، كتاب خداست جل جلاله و آيات اعيان موجودات « إِنَّ فِي اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ » و اين آيات در كتاب مثبت و معين تا خلق بمطالعه آيات فعلى كه در آفاق مثبت است و استماع آيات قولي كه در انفس مبين است ، به حق رسند « سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ » و مردمان تا در قيد زمان و مكانند اين آيات را ميخوانند و مىبينند در عقب يكديگر مثل آنكه روزى بعد از روزى كه بر او مىگذرد و حالى بعد حالى مشاهده مىكند « ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ » بر مثال كسى كه نامه ميخواند سطرى بعد سطرى و حرفى بعد حرفى پس چون نظر بصيرت او بكحل هدايت گشوده شود چنان كه اهل قيامت كه از عالم خلق گذشته بعالم امر رسند ، بر همه كتاب بيكبار مطلع شوند ، نشان زمانى بكمترين زمانى تواند بود ، مانند حال « وَ ما أَمْرُ السَّاعَةِ