لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٠٦

لطيفهء چهارم

لطيفهء چهارم

لطيفهء چهارم

آفتاب كه مفيض انوار كل است در آفرينش اين عالم ، و ماه آنكه ازو استفاضه نور مىكند و بر مادون خود افاضه مينمايد در وقت غيبت او و كواكب مبادى فيضان انوار جزئىاند پس چون نور انوار تعالى مكشوف شود كواكب را وجودى نماند « وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ » و ماه محو شود « وَ خَسَفَ الْقَمَرُ » و مستفيض بمفيض پيوندد « وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ » و چون ذو النور و نور يكى شود نه از افاضه اثرى بماند و نه از استفاضه « إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ » .

و « لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً » جبال را كه سبب اعوجاج طرق وصول و مقتضى مقامات تعب سلوك است به اول « كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ » كند ، و به آخر به كلى نسف كند « وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْجِبالِ فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً لا تَرى فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً » و بحار را كه عبور آن جز بتوسط كشتيها رساننده بساحل نجات و استدلال بثواقب كواكب متعذر باشد از ميان برگيرند « وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ » بر و بحر و شيب و بالا و آسمان و زمين يكسان شود و خلايق بعرصات حاضر شوند « فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ »

« اهل برازخ را حجب رقيق و كثيف از پيش بردارند « وَ إِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ » مرك را كه بهر دو طرف تضاد است هلاك خلق بود ، بر صورت كبش املح ميان بهشت و دوزخ بكشند تا بمرگى مرگ كه نيستى نيست باشد هستى مطلق كه حيات ابدى باشد عيان شود .

دوزخ را بر صورت اشترى به اعتقاد بعضى بعرصات آورند « وَ جِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ » تا اهل عيان آن را مشاهده كنند « وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرى » و از هول مشاهده او اجراء آفرينش گواه بر نيستى خود باشد .