لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٢

لطيفه چهارم

فكما لا يصلح هؤلاء بشركتكم ، فكذلك لا تصلحون أنتم بشركتى اذا تجليت لكم ، فدعوى الاتحاد و الحلول باطلة ، و الكبرياء ردائى لا غير ] .

لطيفه سوم

لطيفه سوم

« كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ » حق تعالى درين آيه اشارت بدليل دوم بر حشر نموده است هر نفسى در نشئهء دنيا كه خانه تعب و عناست ، تلخى موت چشيده او را ثواب و عقاب و وعد و وعيد در نشئهء ديگر است « وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ » يعنى داده مىشود تمام جزاء كردهاى شما خواه خير و خواه شر « يَوْمَ الْقِيامَةِ » يعنى در روز برخاستن شما از قبرها ، چه دنيا خانه عمل است نه خانه جزا ، پس گزيرى نيست از آن خانه كه دار جزاء است نه دار عمل .

بيضاوى در تفسير اين آيه گفته است كه « لفظ التوفية يشعر بأنه قد يكون قبلها بعض الاجور و يؤيده قوله عليه السّلام القبر روضة من رياض الجنة او حفرة من حفر النيران » پس ظاهر شد كه درين كريمه نيز اشارت ببقاى نفس بعد از خرابى بدن است .

لطيفه چهارم

لطيفه چهارم

« وَ كانُوا يَقُولُونَ أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ لَمَجْمُوعُونَ إِلى مِيقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ » .

يعنى اصحاب شمال كه منكر حشر بوده در معرض استبعاد در آمده مىگفتند آيا ما آدميان در هنگامى كه وفات يافته خاك و استخوان پوسيده شده باشيم آيا برانگيخته خواهيم شد ؟ و تكرار همزهء انكارى درين آيه بواسطه آن است كه دلالت بر انكار بعث مطلقا خصوصا درين وقت كند ، چنانچه همزه انكارى « أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ » كه معطوف بضمير مستكنّ در « لَمَبْعُوثُونَ » است يعنى آيا ما برانگيخته خواهيم شد ، و همچنين پدران پيشينيان ما كه وفات