لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٠

ميقات دوم [ اثبات امامت ]

القائم بالحق مهدى امتى الّذى يملأ الارض قسطا و عدلا كما ملئت جورا و ظلما .

هؤلاء يا جابر خلفايى و أوصيائى و أولادى و عترتى ، من اطاعهم فقد أطاعنى و من عصاهم فقد عصانى ، و من انكر واحدا منهم فقد أنكرنى ، و بهم يحفظ اللّه الارض ان تبيد باهلها . صدق رسول اللّه .

معنى اين كلام ظاهر است و از آنجا كه فرمود « و بهم يحفظ اللّه الارض » چنان معلوم مىشود كه امام در زمان غيبت واسطه فيض است بر كاينات ، چنانچه آثار ربوبيت بر ساكنان خطّه خاك بواسطهء عنايت و رابطه حمايت او ميرسد .

و امام را بعضى قطب الاقطاب ميدانند و زمانه ازو خالى نيست ، و وجود بزرگوار او واسطه هر فيض و اين سخن نزديك است بمذهب اماميّه كه گويند :

بعد از زمان حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم هيچ زمانى از امام معصوم خالى نيست ، زيرا كه امام لطف است ، و ترك لطف قبيح .

و در نهج البلاغه از شاه ولايت پناه عليه السّلام منقول است كه لا تخلو الارض من قائم للّه بحجة : اما ظاهرا مشهورا او باطنا مغمورا ، لئلا يبطل حجج اللّه و بيّناته » .

حاصل المعنى آنست كه زمين خالى نباشد از حجتى كه قائم بود براى خدا يا ظاهر مشهور يا خائف مغمور ، يعنى پنهان از اعدا بواسطهء خوف از ايشان ، و اما از احبّا بواسطه خوف داشتن بر ايشان از دشمنان .

و بالجمله « 1 » اولياء اللّه بمنزله انبياء عليهم السّلام‌اند در اينكه ايشان را اعادى از شياطين انس و جن مىباشد و حق تعالى اشاره باعادى انبيا عليهم السّلام نموده است كه « وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ . وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ

( 1 ) از اين قسمت تا فراز بعدى كه با ستاره مشخص شده ، در نسخهء اصل مؤلف نيست .