لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٧

شك و تحقيق

جريده شما داخل باشد و بعد از ايمان باز مراجعت نموده از ايمان برگشته باشد پس چنين شود .

و درين خطاب اهل كفر اصلا دخلى ندارند .

و ظاهر است كه محاربه آن حضرت با جمعى وقوع يافت كه ايشان من حيث الظاهر قائل بكلمتين شهادت شده و از اهل قبله گرديده بعد از آن بواسطه مخالفت امام واجب الاطاعه و خروج بر او بصفت ارتداد موصوف گشته از جملهء جمعى بودند كه مدلول عليه كلمه « مِنْكُمْ » است در كريمه « وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ » چه اين آيه بعد ازين آيه كريمه واقع است كه « أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ » بلفظ خطاب و ظاهر است كه ارتداد را معنى آنست كه از اسلام برگشته بكفر رجوع نمايند نه آنكه بر كفر ذاتى باشند .

و اگر گويد كه ايشان با وجود خروج بر امام زمان ارتداد نيافته همان بر صفت ايمان باقىاند اين نيز خطا و ناصوابست .

اما اولا از اين جهت كه اصطلاح علما مطلقا در معنى خارجى آنست كه از اسلام بواسطهء خروج بر امام زمان بيرون رفته به احكام كفر محكومند . در اكثر وجوه .

و اما ثانيا ازين جهت كه حجت اهل سنت در مقاتله خالد وليد با طائفه مالك نويره و كشتن رجال و اسير كردن زنان و اطفال و مضاجعه و مباشرت خالد ملعون با زن مالك در همان شب آن است كه ايشان بنا بر منع زكات از اسلام ارتداد يافته محكوم عليه به حكم كفر شده بودند و چون مخالفت خليفه مشكوك