لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٦

شبههء هفتم كريمهء « لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ »

اولى دارد و ترك اولى ذنب نيست و گاه باشد كه كسى گويد شخصى را كه ترك ندبى نموده باشد كه « لم تركت الأفضل و عدلت عن الاولى » و اين را دلالت بر انكار و استقباح به هيچ‌وجه نيست .

شبههء ششم [ وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ

شبههء ششم [ وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ ]

مخالفان در معرض اثبات ذنب نظر به آن حضرت درآمده گفتند كه « أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ » چه ظاهر است كه وزر ذنب است و انتقاض ظهر را دلالت بر كبيره بودن آن ذنب .

جواب آن است كه وزر در اصل لغت بمعنى ثقل و گرانى است ، و چون آن حضرت در اندوه شديد بسبب كفر و شرك مشركان و قوت شوكت ايشان بود چرا كه آن حضرت و اصحاب او در ميان ايشان در آن وقت ضعيف بودند پس حق تعالى تعبير از آن ثقل بوزر كرد و بعد از آنكه تقويت آن حضرت نمود ، بمنزله آن بود كه ثقل و وزر ازو برداشته باشد .

و مؤيد اين تأويل آيه كريمه « وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ » است و همچنين آيه « فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً » چه عسر عبارت است از شدايد و غموم و يسر عبارت از زوال و ارتفاع آنها و باز وزر را اطلاق بر مصدر فعل متعدى و لازم ميكنند ، و مراد از آن درين كلام اول است . مثل اهانت مشركان آن سرور را و منع از دخول او در مسجد حرام پس اضافه در اين آيه به ادنى ملابسه است و بعد از فتح مكة مانند اين گرانى ازو مرتفع گرديد .

شبههء هفتم كريمهء « لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ »

شبههء هفتم كريمهء « لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ » است

وجه شبهه ايشان آنست كه حق تعالى آمرزيده از حضرت رسالت پناه گناه سابق و لاحق او را فلا - جرم بايد كه او را گناهى باشد .