لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣١

لطيفة قدوسيه فى قصه يونسيه

حضرت ذنب عظيم است .

اما بر تقدير اول ظاهر است ، و اما بر تقدير ثانى چه واجب بر آن حضرت دعوت ايشان به عمل خير بر سبيل لطف و ملايمه است نه بر سبيل قهر و غلبه .

دوم آيه « فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ » است چه معلوم است كه گمان و ظن آن حضرت در اينكه حق تعالى را قدرت بر آن نيست بوده و شك و ارتياب در قدرت واجب بالذات گناه عظيم است .

سيم كريمه « سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ » است چه معلوم است از اين كلام اعتراف آن حضرت بصدور ذنب ازو و باز حق تعالى خطاب به حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نمود كه « وَ لا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ » چه معلوم است كه آن حضرت را نهى فرمود از كردهء يونس پس درين دلالت است بر آنكه كرده يونس گناه بوده است ، و الا بايستى كه حق تعالى او را از آن منع نفرمودى .

جواب اما از اول آنست كه غضب آن حضرت بر قوم خويشتن بواسطه اصرار ايشان بر تكذيب آن حضرت و اقامت ايشان بر كفر و طغيان بود و چون آن حضرت مأيوس از رجوع ايشان بايمان گرديد پس از ميان ايشان از روى غضب بيرون آمد خصوصا كه ايشان را اراده كشتن آن حضرت بود .

و اما از دوم آنكه معنى كريمه « فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ » آنست كه آن حضرت را گمان آن بود كه ما بر او تنگ نخواهيم گرفت ، چه معنى نقدر نضيق است ، چنانچه در كريمه « فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ » و همچنين در كريمه « يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ » .

و اما جواب از شبهه سيم آنست كه مراد از ظلم در « كريمه إِنِّي كُنْتُ مِنَ - الظَّالِمِينَ » خلاف اولى است ، چه آن حضرت را در شكم ماهى عبادت عظيمى روى داد