لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٠

لطيفة قدوسيه فى قصة داودية

دربارهء اينكه جمعى داخل قصر داود شده اراده كشتن يا الم رسانيدن به آن حضرت داشتند در هنگامي كه گمان ايشان اين بود كه آن حضرت غافل است ، و چون داود ايشان را ديد خوفناك گرديد .

و چون ايشان آن حضرت را بيدار ديدند تدبير ايشان بر يكديگر خورده پس در آن وقت بصدد حيله و اختراع درآمده گفتند كه بعضى از ما زيادتى بر بعض ديگر نمود يكى بر ديگرى دعوى مالى نموده گفت كه اين برادر مرا نود و نه ميش است و مرا يك ميش پس داود فرمود « لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤالِ نَعْجَتِكَ إِلى نِعاجِهِ » و ظاهر است كه حمل اين آيه برين تفسير حمل كلام است بر ظاهر معنى خود .

و اما حمل آيه بر آن قصه ، مقتضى عدول از ظاهر خود است به چندين طريق : .

اول آنست كه ملائكه در هنگامى كه بصدد اين درآمده گفتند كه بعضى از ما را عداوت بر بعضى است ، اين مستلزم كذبست چه ظاهر است كه زيادتى بعضى از ملائكه بر بعضى ديگر از روي ظلم و بغى روا نيست ، چه مقدسند از آلايش شهوت و غضب كه مبادى ظلم و عداوتند و نسبت كذب و دروغ‌گوئى بدزدان اولى است از نسبت دادن بملائكه .

دوم آنكه « إِنَّ هذا أَخِي لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَ لِيَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ » نيز كذبست ، و حمل سنيان نعجه را بر زن عدول از ظاهر است و اما بنابر تفسير ما نسبت دادن اين بدزدان اولى است از نسبت آن بملائكه .

و بالجمله در اين كريمه لفظى را كه دلالت بر صحت آنچه سنيان گفته‌اند نيست از قصه مگر سه لفظ : اول كريمهء « وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ » است چه لفظ فتنه سبب توهم ابتلاء و امتحانست . دوم « فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ » كه دلالت بر صدور ذنب ازو دارد . . سيم « فَغَفَرْنا لَهُ ذلِكَ » ؛ چه ظاهر است كه هيچ‌يك از اين امور را دلالت بر