لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٩

لطيفة قدوسيه فى قصة داودية

كفر است نه از صفات انبيا .

پنجم كريمه « وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ » و حكمت عبارت است از كمال علم و عمل ، پس چگونه اين صفت جمع مىآيد با صفت شهوت و غضب .

و اما بعد ازين آيه دلالت بر كمالات ذاتى آن حضرت به چندين وجه است اول كريمه « يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ » چه ظاهر است كه اين صفت بزرگترين صفت كمال است پس اگر در ميانه آن صفات جليله و اين صفت عظيمه ذكر صف معصيت آن حضرت شود جارى مجراي آنست كه كسى گويد كه فلانى عظيم الدرجه در دين عالى مرتبه در اطاعت رب العالمين است كشنده و زنا بجاآورنده است با اينكه حق تعالى او را خليفهء روى زمين ساخته و اكابر انبيا را به او اقتداء فرموده است .

و چون اين كلام بر اين انتظام لايق نيست كه از آحاد عقلا بظهور آيد فلا جرم از بارى تعالى بطريق اولى بظهور نيامده خواهد بود .

دوم آنست كه داود عليه السّلام فرموده كه « إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ » چه ظاهر است كه از گروه خلطاء جمعى را استثناء فرمود كه ايمان‌آورنده و عمل صالح بجاىآورنده باشند ، پس اگر داود از جمله خلطاء باشد بايد كه بر نفس خود حكم به عدم ايمان كرده باشد .

سيم كريمه « وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ » است چه ظاهر است كه آن را ملايمت با فسق و قتل به هيچ‌وجه نيست ، پس ظاهر گرديد از آيات سابق و لاحق كه اين قصه بر نحوى كه مخالفان نقل نموده‌اند كذب و افتراست پس متعين گرديد كه تفسير اين بر نحوى ديگر است و اين به چندين وجه است :

اول « هَلْ أَتاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ » خطاب است به حضرت رسالت پناه