لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٩

شبهه چهارم

نمود ديد آن كس را كه با قبطى ديگر در معرض جدال است پس آن حضرت را اراده آن بود كه او را خلاصى از آن قبطى دهد .

پس آن شخص بواسطهء حماقتى كه داشت خطاب به آن حضرت نمود كه « إِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُبِينٌ » و باز خطاب به آن حضرت نمود كه « أَ تُرِيدُ أَنْ تَقْتُلَنِي كَما قَتَلْتَ نَفْساً بِالْأَمْسِ ؟ إِنْ تُرِيدُ إِلَّا أَنْ تَكُونَ جَبَّاراً فِي الْأَرْضِ وَ ما تُرِيدُ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْمُصْلِحِينَ » .

شبهه سيم

شبهه سيم

آنست كه مخالفان متمسك بگفته فرعون بموسى عليه السّلام شده گفته‌اند كه آن حضرت را كافر گفته است كه « وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَ أَنْتَ مِنَ الْكافِرِينَ » و آن حضرت خود را ضال گفته است كه « فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ » جواب اما از شبهه اول آنست كه مراد فرعون ازينكه موسى كافر است آنست كه كفران نعمت و حق تربيت فرعون را بجاى نياورده است چرا كه فرعون تربيت آن حضرت نموده بود چنانچه ظاهر از كريمه « أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينا وَلِيداً وَ لَبِثْتَ فِينا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ » است و بر تقديرى كه مراد فرعون از كافر نه آن معنى باشد بلكه معنى متعارف باشد ظاهر است كه كلام مثل آن لعينى دربارهء مثل موسائى مسموع نيست ، پس چگونه رواست استدلال نمودن بمانند اين مقال از همچو كسى بر خطاء انبيا ، سيما به موسى عليهم السلام .

و ازينجا ظاهر شد كه گروه اشاعره قباحت نفهمان چندند .

و اما جواب از شبههء دوم آنست كه مراد موسى از اينكه از « ضالين » است آنست كه از ذاهلان و غافلان در اينكه زدن آن قبطى منتهى بكشتن او مىشود بوده است و گاه باشد كه ذاهل از چيزى و غافل از آن را ضال گويند ، و باز جايز است كه مراد از ضال فاعل خلاف اولى باشد .

شبهه چهارم

شبهه چهارم

آنست كه آن حضرت در معرض استعفا از نبوت و تبليغ رسالت در