لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٩

لطايف شرفيه كاقمار شرقيه

باشد ، پس آن حضرت بهتر از انبيا خواهد بود ، و اما سبب آنكه اين خاصيّت امت آن حضرت است آن است كه بعضى امتان هر پيغمبرى اگر موصوف بصفتى باشند امتان او را موصوف به آن صفت گردانيد كه « وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ » .

شرف هفدهم آن است كه حق تعالى امتان آن حضرت را عقلا و اصحاب خرد گردانيد و ظاهر است از اينكه آن حضرت عاقل‌ترين امت بوده است قال اللّه تعالى « اتَّقُونِ يا أُولِي الْأَلْبابِ » .

و چون ذكر امتهاى پيشينيان كرد آنجا كه قوم موسى را مرغ بريان و ترنجبين ميفرستاده ايشان ميگفتند : ما بر يك خورش صبر نكنيم ما را پياز و سير و عدس ميبايد حق تعالى نادانى ايشان را بازنموده نسبت جهالت بايشان داده است كه « إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ » و باز موسى به زمين عمالقه شد قوم گفتند كه « فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ » گفتند تو و خداى تو متوجّه شده مقاتلت با ايشان كنيد كه ما اينجا نشسته‌ايم و مانند اين سخنان از امت محمّد مصطفى بظهور نيامده .

بلكه چون آن حضرت خواست كه بغزا رود ، صحابه گفتند يا رسول اللّه ما به تو چنان نگوييم كه قوم موسى گفتند كه تو و خداى تو متوجه كافران گرديده با ايشان جدال كنيد كه ما اينجا نشسته‌ايم .

شرف هيجدهم آن است كه آن حضرت را اختصاص ببانگ نماز بود چنانچه فرموده است كه « رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ » يعنى ذكر ترا بيفراشتم هر جا كه نام من ياد كنند نام تو كه محمّدى بدان پيوسته بود .

شرف نوزدهم آن است كه آن حضرت فرمود كه « إِنَّ اللَّهَ مَعَنا » و كليم فرمود كه « إِنَّ مَعِي رَبِّي » و ظاهر است در نظر بصيرت سياران بيداء معانى كه اول نشانهء سير من اللّه است و دوم نشانهء سير في اللّه است .

شرف بيستم آن كه شخص عنصرى آن حضرت را سايه نبود و درين اشعار است