لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

لطايف شرفيه كاقمار شرقيه

شرف دوازدهم حق تعالى آن حضرت را ملقب بالقاب رحمت عالميان ساخته كه « وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ » و آنچه از براى مؤمنان بود بيان كرده فرمود « وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها » يعنى شما بر كنار گودى از آتش بوديد رسول شما را از آن رهانيده خلاصى داد و آنچه از كافران واقع شده اينست « وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ » يعنى كفار را ميگويد كه خداى تعالى شما را عذاب نكند در وقتى كه رسول ميان شما باشد و كافرانى كه در امت ماضيه بودند همه عذابها رسيد چنانچه ميفرمايد « فَكُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ » يعنى همه را بگناه خويشتن بگرفتيم :

بعضى را سنگ باران و بعضى را بزلزله هلاك كرديم و بعضى را به زمين فرو برده و بعضى را به آب غرق كرده و بعضى را مسوخ ساختيم و كافران كه در عهد آن حضرت بودند هيچ يك را عذاب نيامد ، از جلالت منزلت و رتبت آن حضرت .

شرف سيزدهم قال اللّه تعالى : « وَ النَّجْمِ إِذا هَوى » چون كافران گفتند كه محمّد را وحى نمىآيد ، آنچه ميفرمايد سحر است خداى عزّ و جل قسم ياد كرد به نجم تا آنجا كه فرمود « إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى » پس بيان قرب منزلت و دنوّ مرتبت آن حضرت را نمود كه « دَنا فَتَدَلَّى فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى » و اين مرتبه از خواص آن والارتبه است .

شرف چهاردهم خداى حكم نموده بتمامى عمل آن حضرت كه « فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً » و نافله زياده بر فريضه است و عمل حضرت ابراهيم را نيز بزيادتى ياد نموده كه « إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ » .

شرف پانزدهم آن است كه خداى تعالى جمله پيغمبران را فرموده است ببشارت دادن برسالت آن حضرت و شريعت او تا روز قيامت چنانچه مذكور گرديد .

شرف شانزدهم آن است كه حق تعالى امت آن حضرت را بهترين امتها خوانده است كه « كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ » و چون امت آن حضرت بهتر از ساير امتان پيغمبران