لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٦

لطايف شرفيه كاقمار شرقيه

هارُونَ بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ » محمّد را صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بجمله خلايق فرستاد كه « وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ » .

شرف پنجم خداى تعالى فرمود كه « إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ » يعنى قرآن را ما فرستاده و نگاه بانى آن مىنماييم و بالجمله نگهداشتن قرآن را به خود اضافه كرد ، و اين فضيلت هيچ پيغمبر را نبود و كتابى كه به ايشان فرستاده نگاه داشتن آن را به ايشان نسبت داده فرمود كه « بِمَا اسْتُحْفِظُوا مِنْ كِتابِ اللَّهِ » چون حفظ را به ايشان بازگذاشت تغيير و تبديل و تحريف بدان كتابها راه يافت ، امّا در انجيل چنانچه در كتاب « مصقل صفا در تجليه آينه حق‌نما در ردّ مذهب نصارى ، و در كتاب « لوامع در رد شبهات نصرانى » بيان تغيير آن نموده‌ايم .

و امّا در تورات و زبور چنانچه در كتاب « صواعق رحمان در ردّ مذهب يهودان » متوجّه بيان تغيير تورات و زبور و غيرهما شده‌ايم ، و حق تعالى اشارت بوقوع تغيير آن كتاب‌ها نموده است كه « يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ » كه « فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ ما هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ يَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ » .

شرف ششم دعواتى كه پيغمبران را فرموده است بيشتر « يا ربّ » است چنانچه آدم عليه السّلام فرموده كه « رَبَّنا ظَلَمْنا » و نوح نيز گفته است « رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي - رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ » حق تعالى اين دعا را به حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله بياموخت با زياده امّا اول چنانچه فرموده است « رَبِّ زِدْنِي عِلْماً - رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّياطِينِ » و همچنين زياده برين دعا كه هيچ يك انبيا را نبوده است مثل آن كه « قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ ، قُلِ اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » و اين لفظ « اللهمّ » از جمله لفظهائى است كه مخصوص به جناب واجب الوجود است ، جلّ جلاله و هيچ‌كس را بدان نخوانند به خلاف لفظ رب چون آن را بر مخلوقين نيز اطلاق نمايند ، مثل ربّ الدّار ، و ربّ البيت ، و چنانچه يوسف عليه السّلام فرموده است كه « اذْكُرْنِي عِنْدَ رَبِّكَ » .