لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٥

لطايف شرفيه كاقمار شرقيه

الشِّعْرَ ما او را نياموختيم شعر ، جاى ديگر گفتند « إِنْ هَذا إِلَّا إِفْكٌ افْتَراهُ » حق تعالى فرمود در ردّ آن كه « وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّما يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ » .

و در جمله اين آيات دلالت است بر امتياز آن حضرت از ساير انبيا چه ايشان در معرض جواب از اعتراض و ايراد امتان در آمدندى نه آنكه حق تعالى از جانب ايشان دفع اعتراض بر ايشان نمودى .

نوح را گفتند « إِنَّا لَنَراكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ » پس در جواب ازين ايراد درآمده كه « يا قَوْمِ لَيْسَ بِي ضَلالَةٌ وَ لكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ » و همچنين در قصه هود عليه السّلام كه قوم او را گفتند « إِنَّا لَنَراكَ فِي سَفاهَةٍ » هود در معرض جواب درآمده گفت « يا قَوْمِ لَيْسَ بِي سَفاهَةٌ » و در قصه موسى فرعون او را گفت « إِنِّي لَأَظُنُّكَ يا مُوسى مَسْحُوراً » موسى در جواب او فرمود « وَ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يا فِرْعَوْنُ مَثْبُوراً » و چون كافران عيب خاتمى پناه نمودند كه او مجنون است ، خداى تعالى در جواب ايشان فرمود : « وَ ما صاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ » .

شرف سيم بدان كه حق تعالى در هنگامى كه ياد نمايد فضلى كه با انبيا كرده مثل آنكه درباره يوسف گفته است كه « هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي » و در قصّه داود « وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا » و بالجمله درباره جميع پيغمبران فضل تنها مذكور است بىآنكه موصوف بصفت ديگر شود و چون برسول صلّى اللّه عليه و آله رسيد او را بعظمت وصف كرد كه « وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً » و در مقام ديگر فضل آن حضرت را بزرگ خوانده كه « إِنَّ فَضْلَهُ كانَ عَلَيْكَ كَبِيراً »

شرف چهارم حق تعالى هر پيغمبرى را بطايفهء معين فرستاد ، چنانچه فرموده كه « إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ » و جاى ديگر فرموده « وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً ، وَ إِلى ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً ، وَ إِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً ، ثُمَّ أَرْسَلْنا مُوسى وَ أَخاهُ