لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٥

لطيفه پنجم

هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ » است .

كلمه « ثم » عطف بر ما تقدم از قصّهء انبيا و ضمير مجرور در « بعدهم » راجع بايشان است ، و مراد از آيات معجزات است بفرعون و جنود او و همچنين مراد از بيّنه در كريمه « جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ » معجزه است .

« فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرائِيلَ » بنى اسرائيل را از حبس بيرون كرده با من رفيق گردان ، پس فرعون بعد از آن خطاب به آن حضرت نمود كه « إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِآيَةٍ » اگر حجت و برهان آوردهء « فَأْتِ بِها إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ » پس آن حجت را ظاهر گردان اگر از راست‌گفتارانى ، در اينكه رسول خدايى .

و بعد از آن در معرض جواب او در آمده عصا را افكند « فَأَلْقى عَصاهُ » كلمه فا جواب است ، پس آن عصا اژدهاى عظيم ظاهرى گرديد و همچنين دست مبارك خود در جيب كرده بعد از بيرون آوردن روشن و نورانى بر نحوى بود كه غلبه و زيادتى بر شعاع آفتاب مينمود كه « فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ » .

و بالجمله ظاهر اين كريمه آن است كه آيات انبيا عبارت از معجزات ايشانند و معجزه آوردن چيزى است كه معتاد نباشد يا نفى آنچه معتاد بود در مقام تحدّى و تحدّى وقت دعوى نبوت و انكار خصماء است .

ما حصل اثبات نبوّت نبى موقوف است بر اتيان معجزات كه عبارت از خوارق عادات است چه ظاهر است كه آنها از كردهاى بشرى نيست بلكه از قادر على الاطلاق و فياض بالاستحقاق است كه جامع جميع صفات كماليه مانند وجود و علم و اراده و غيرهاست چنانچه قبل ازين سمت ذكر يافت و ازين جهت است كه انبياء مكلّف بزياده از معجزه آوردن نيستند .

فلهذا در فصل دوم سفر دوم تورات واقع است كه چون حضرت موسى در