كليات ( فارسى ) — الصفحة ٩١

قصايد

و له ايضا 1 - 5 - 13

قبلهء روى صوفيان بارگه صفاى او * سرمه چشم قدسيان خاك در سراى او

گوهر بحر اجتبا ، مهر سپهر اصطفا * يافته نور انبيا روشنى از ضياى او

تافته حسن ايزدى از رخ خوب احمدى * خضر بقاى سرمدى يافته از لقاى او

برده ز مرسلان سبق خاتم انبيا به حق * طينت او ز نور حق طلعتش از بهاى او

530

حضرت عزتش وطن خلوت او در انجمن * خاص و نديم ذو المنن هر دو جهان سراى او

چاكر درگهش جهان حاجبيش بانس و جان * عرش مجيدش آسمان ساحت قرب جاى او

و له ايضا « 1 » 1 - 3 - 4 - 5 - 13 - 16

اى جلالت فرش عزت جاودان انداخته * گوى در ميدان وحدت كامران انداخته

رايت مهر جمالت لا يزال افروخته * سايهء چتر جلالت جاودان انداخته

تاب انوار جمالت بهر اظهار كمال * پرتوى بر ظلمت‌آباد جهان انداخته

535

نور خود را جلوه داده در لباس اين و آن * در جهان آوازهء كون و مكان انداخته

روى خود را گفته : ظاهر شو بهر صورت كه هست * پس بعالم در ، نداى كن فكان انداخته

از فروغ روى خود روى زمين افروخته * پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته

خود همه هستى شده وانگه براى روىپوش * نام هستى گه برين و گه بر آن انداخته

چيست عالم بىفروغ آفتاب روى تو ؟ * كمتر از هيچست در كنج هوان انداخته

540

پيش ازين بىتو جهان چون بود در كتم عدم ؟ * هم بر آن حالست حالى همچنان انداخته

در بيابان عدم عالم سرابى بيش نيست * تشنگان را بهر سود اندر زيان انداخته

ظاهر و باطن تويى و طالب و مطلوب تو * و آن دگر ناميست اندر هر زبان انداخته

در محيط هستيت عالم بجز يك موج نيست * باد تقديرت بهر جانب روان انداخته

( 1 ) رجوع كنيد به صحيفهء 54 مقدمهء ديوان