كليات ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

قصايد

در مدح شيخ بهاء الدين زكريا ملتانى 1 - 5 - 13 - 15 - 16

مى بياور ساقيا ، تا خويشتن را كم زنيم * كار خود چون زلف خوبان در هم و بر هم زنيم

از سر مستى همه درياى هستى بركشيم * فارغ آييم از خود و هر دو جهان را كم زنيم

490

بگسليم از هم طناب خيمهء هفت آسمان * خيمهء همت و راى نيلگون طارم زنيم

لايق ميدان ما چون نيست نه گوى فلك * شايد ار چوگان زلف يار رخم در خم زنيم

جام كيخسرو به كف داريم پس شايد كه ما * دم بدم در بزم وصل يار جام جم زنيم

چون درآيد از در او ، در پايش اندازيم سر * دست در زلف درازش گاه‌گاهى هم زنيم

خاك روبيم از سر كويش به جاروب وفا * ور بماند گردكى ، از ديده او را نم زنيم

495

پاى چون روح القدس بر ديدهء صورت نهيم * آتشى از سوز دل در سنگر آدم زنيم

خرمن هستى بباد بىنيازى در دهيم * دست در فتراك صاحب همت اعظم زنيم

شيخ ربانى بهاء الحق و الدين آنكه ما * بوسه بر خاك درش چون قدسيان هر دم زنيم

ايضا له 1 - 5 - 13 - 16

هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان * كه مست بودم از آن مى كه جام اوست جهان

بكام دوست مى مهر دوست مىخوردم * در آن نفس كه ز جان جهان نبود نشان

500

به چشم يار رخ خوب يار مىديدم * در آن مقام كه مىزيستم بجان كسان

تبسم لب ساقى مرا شرابى داد * ز باده‌اى كه شد از لطف او قدح خندان

مرا پياله چو جام جهان‌نما باشد * ببين شراب چه باشد ، نديم ، خود ميدان

شراب داد مرا ساقى از خمستانى * كه جرعه‌چين در اوست روضهء رضوان

بساط عيش من افگند در گلستانى * كه خاكروب در اوست روضهء رضوان « 1 »

( 1 ) تكرار قافيه درين دو بيت جاى تأملست ، شايد در يكى از آنها قافيه « حورى و غلمان » بوده باشد و در هر صورت تشبيه روضهء رضوان به جرعه چين و خاكروب درست نمىنمايد .