كليات ( فارسى ) — الصفحة ٧١

قصايد

فى مدح شيخ صدر الدين « 1 » 1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

دل ترا دوست‌تر ز جان دارد * جان ز بهر تو در ميان دارد

گر كند جان به تو نثار مرنج * چه كند ؟ دسترس همان دارد

با غمت زان خوشم كه جان مرا * غمت هر لحظه شادمان دارد

بر دلم بار هجر بيش منه * آخر اين خسته نيز جان دارد

رخ ز مشتاق خود نهان چه كنى * آن‌چنان رخ كسى نهان دارد ؟

105

بر رخ تو توان فشاندن جان * راستى را رخ تو آن دارد

با خيال لب تو دوش دلم * گفت : جان عزم آن جهان دارد

بوسه‌اى ده مرا ، كه نوش لبت * لذت عيش جاودان دارد

از سر خشم گفت چشم تو : دور * نه كسى بوسه رايگان دارد

110

خوش برآشفت زلف تو كه : خموش * زندگانى ترا زيان دارد

كز شكر خواب ديده معذورست * در درون جان ناتوان دارد

مرهمى ، پيش از آنكه از تو دلم * پيش صدر جهان فغان دارد

عرش بابى ، كه مهر همت او * برتر از عرش آشيان دارد

رهنمايى ، كه پرتو نورش * روشن اطراف كن فكان دارد

115

زان سوى كائنات صحراييست * او در آن لا مكان مكان دارد

سبق ام الكتاب مىگيرد * لوح محفوظ خود روان دارد

شمه‌اى از نسيم اخلاقش * روضهء گلشن جنان دارد

ذره‌اى از فروغ انوارش * آفتاب شرر فشان دارد

بوى خلق محمد آن بويد * كه در آن روضه‌اى قران « 2 » دارد

120

سرفراز آن كسى بود كه چو چرخ * بر درش سر بر آستان « 3 » دارد

خاك درگاه او كسى بوسد * كز فلك هفت نردبان دارد

( 1 ) رجوع كنيد به صفحهء 54 مقدمهء ديوان ( 2 ) در اصل : روضهء توان ( 3 ) در اصل : آسمان