كليات ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٤

مطلب سيوم

بوس : استعداد قبول كيفيت كلام را گويند ، علمى و عملى و صورى و معنوى .

فراق : غيبت را گويند ، از مقام وحدت .

هجران : التفات به غير حق را گويند ، درونى و بيرونى .

غم : بند اهتمام طلب معشوق را گويند .

اندوه : حيرت را گويند ، در كارى كه ندانند .

وجد و فقدان حسن : حالتى را گويند كه در دل پديد آيد و باعث طلب باشد ، باهتمام تمام و متاسف از مفارقت .

كلبهء احزان : وقت حزن را گويند .

غم‌گزار : مقام مستعدى را گويند .

محنت : زحمت و المى را گويند ، كه از سبب معشوق بعاشق رسيده باشد ، اختيارى و غير اختيارى .

ميدان : مقام شهرت را گويند .

چوگان : تقدير جميع امور را گويند ، بطريق جبر و قهر .

گوى : مجبورى و مقهورى را گويند ، بحسب حكم تقدير .

تظلم : استعانت و استغاثه است ، به حضرت الهى ، از شيطان نفس ، يا از تقصير خود .

ناله : مناجات را گويند .

فرياد : ذكر بجبر را گويند .

واله : علامت كمال عاشق را گويند ، كه زبان از آن قاصر باشد و به حقيقت ، نه از راه مجاز بود ، بلكه از غايت اضطرار باشد .

فغان : ظاهر كردن احوال درون را گويند .

رنج : وجود امرى را گويند ، كه بر خلاف ارادت دل بود .

درد : حالتى را گويند كه از محبوب طارى شود و محب طاقت حمل آن ندارد .