كليات ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٢

مطلب دويم

چهرهء گلگون : تجليات را گويند ، وقتى كه در غير ماده باشد ، يا در خواب ، يا در بيخودى .

خال سياه : عالم غيب را گويند .

خط : عالم الغيب را گويند .

لب : كلام را گويند .

لب لعل : بطون كلام را گويند .

لب‌شكرى : كلام منزل را گويند ، كه انبيا را باشد ، بواسطهء ملك و اوليا را بواسطهء تصفيه .

لب شيرين : كلام بىواسطه را گويند ، به شرط ادراك و شعور .

دهان : صفت متكلمى را گويند ، ظاهرا .

دهان كوچك : صفت متكلمى را گويند ، بطريق تقديس از فهم و وهم انسانى .

سخن : اشارات و انتباه الهى را گويند مطلقا .

در سخن : مكاشفات را گويند و اسرار و اشارات الهى را ، در ماده و غير ماده ، محسوس و معقول .

سخن چون در : اشارات واضحه را گويند ، در ماده و غير ماده ، محسوس و معقول .

غمزه : اشارات مدركه را گويند .

زبان : اسرار را گويند .

زبان تلخ : امرى را گويند ، كه موافق تقدير باشد .

ذقن : امرى را گويند ، كه موافق طبع سالك باشد .

زنخ : محل لذات را گويند .

خد : محل ملاحظه را گويند .

چاه زنخ : مشكلات اسرار را گويند ، در مشاهدات .

بناگوش : دقيقه را گويند .