كليات ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٠

مطلب دويم

بستان : محل گشادگى را گويند ، اعم از آنكه به چيزى مخصوص باشد ، يا نه .

نرگس : نتيجهء علم را گويند ، كه در عمل پيدا شود ، از طرب و فرح مزيد .

گل : نتيجهء علم را گويند ، كه در دل پيدا شود .

لاله : نتيجهء معارف را گويند ، كه مشاهده كنند .

شكوفه : علو مرتبه را گويند .

بنفشه : نكته‌اى را گويند كه قوت در آن كار نكند .

ريحان : نورى را گويند كه از غايت تصفيه و رياضت حاصل شود .

نشو : ترقى را گويند .

نما : عزت يافتن را گويند از پرورش ربوبيت .

زردى : ضعف سلوك را گويند .

سرخى : قوت سلوك را گويند .

سبزى : كمال مطلق را گويند و باقى مجموع را برين قياس بايد كرد ، از هر قبيل كه باشد ، تا دليل از آن گيرند .

ابر : حجابى را گويند ، كه سبب وصول شهود باشد ، بواسطهء اجتهاد كه بنمايند .

باران : نزول رحمت را گويند .

جويبار : مجارى عبوديت را گويند .

سفيدى : يكرنگى را گويند ، كه بتوجه تمام بيابند و قطع ما سوى .

كبودى : تخليط محبت را گويند ، بهر چه غير محبت باشد .

آب روان : فرح دل را گويند .

سيل : غلبهء احوال را گويند .

بوى : آگاهى از علاقه و پيوستگى دل را گويند ، كه در اصل بوده است ، در مقام جمع اول و اكنون در حالت ديگر تفرقه افتاده باشد .