كليات ( فارسى ) — الصفحة ٤١٩

مطلب دويم

بيابان : قاطع طريق را گويند .

طامات : معارف را گويند .

خرقه : صلاحيت را گويند و علامت صورت را نيز گويند .

سجاده : سد باطن را گويند ، يعنى هر چه روى دل در آن باشد .

فروختن : ترك تدبير و اجتهاد را گويند ، با خداى عزّ و جلّ .

وام : مقادير اختيارى را گويند .

گرو كردن : تسليم وجودست ، به حكم مقادير و ترك تدبير و اجتهاد به اختيار خود .

بدل كردن : عدول را گويند از چيزى به چيزى تحقيقى و غرضى از اغراض .

درباختن : محو كردن اعمال ماضيه را گويند از نظر .

ترك كردن : قطع امل را گويند از چيزى .

رفتن : عروج را گويند از عالم بشريت ، بعالم ارواح .

برخاستن : قصد و عزيمت را گويند .

نشستن : سكينه را گويند .

آمدن : رجعت را گويند بعالم بشريت ، از عالم ارواح تا عالم استغراق و سكر .

درون : عالم ملكوت را گويند .

عقل : آلت تميز را گويند ، ميان خير و شر .

فهم : آلت دريافتن را گويند .

بيرون : عالم ملكوت را گويند .

پاييز : مقام جمودت را گويند .

بهار : مقام علم را گويند .

تابستان : مقام معرفت را گويند .

زمستان : مقام كشف را گويند .

گلزار : گشادگى را گويند مطلقا ، پس بهر چه اضافت كنند به آن باز خوانند .