كليات ( فارسى ) — الصفحة ٤١٤

مطلب اول

ديه : وجود مستعار را گويند .

كوى : مقام عبوديت را گويند .

محله : متصف شدن بصفات كمال را گويند .

آستان : اعمال و عبادات را گويند .

در : مطاوعت را گويند .

يار : صفت الهى را گويند ، كه صوريست كافهء مخلوقات را و هيچ اسم موافق‌تر ازين نيست مر سالك را ، زيرا كه كلمهء توحيد برين اسم دايرست .

غمگسار : صفت رحمانى حق تعالى را گويند ، كه شمولى و عمومى دارد .

غمخوارى : صفت رحيمى حق تعالى را گويند ، كه خصوصيتى دارد .

مهربان : صفت ربوبيت را گويند .

دلدار : صفت باسطى را گويند و سرور و محبت در دل .

دلبر : صفت قابضى را گويند ، به اندوه و محبت در دل .

جانان : صفت قيومى را گويند ، كه قيام جمله موجودات بدوست ، كه اگر آن دقيقه پيوستهء موجودات نبودى هيچ چيز موجود نشدى و بقا نيافتى .

جانى : صفت باقى ابدى را گويند ، كه فنا را به دو راه نيست .

استوار : استيلاى الهى را گويند ، بر محبت سالك .

قامت : سزاوارى پرستش را گويند ، كه هيچ كس را ، جز حق تعالى سزاوار نيست .

قدر است : سبق الهى را گويند ، بر محبت سالك .

زلف : غيبت هويت را گويند ، كه هيچ‌كس را بدان راه نيست .

موى : ظاهر هويت را گويند ، يعنى وجود ، كه همه كس را به معرفت وجود او علم حاصلست و بدان راه نيست .

گيسوى : طريق طلب را گويند .

پيچ زلف : اشكال الهى را گويند .