كليات ( فارسى ) — الصفحة ٤١٢

مطلب اول

ظهور : انوار اوست از راه مشاهده و مجرد از ماده .

شنگى : احكام طوالع و لوامع انوارست ، از حضرت اللّه تعالى ، در ماده .

تشنگى : كثرت التفات را گويند .

شيوه : جماليات و جلاليات را گويند .

شمايل : اندك جذبهء الهى را گويند ، در هر حالتى كه ساكن باشد ، ليكن گاه باشد و گاه نه ، تا سالك مغرور مغلوب شود .

مكر : غرور دادن معشوقست عاشق را ، گاه بطريق لطف و گاه بطريق مخالفت و قهر .

فريب : استدراج الهى را گويند .

وفا : عنايت ازلى را گويند ، بىواسطهء عمل خير و اجتناب از شر .

جفا : پوشانيدن دل سالك را گويند ، از معارف و مشاهدات .

جور : بازداشتن سالك را گويند از عروج .

ناز : فريب دادن معشوقست عاشق را .

خشم : ظهور صفات قهر را گويند .

كين : تسلط صفات قهر را گويند .

جنك : امتحانات الهى را گويند ، بانواع بلاهاى ظاهر و باطن .

صلح : قبول اعمال و عبادات را گويند و وسايط قريب .

پرده : مانعى را گويند كه ميان عاشق و معشوق باشد و از لوازم طريق باشد ، از جهت معشوق .

حجاب : مانعى را گويند كه عاشق را از معشوق باز دارد ، به نوعى از انواع ، از جهت عاشق .

نقاب : مانعى را گويند كه عاشق را از معشوق باز دارد ، به حكم ارادت معشوق .

بام : محل تجليات را گويند .

خانه : خودى خود را گويند ، كه غيبت وجودست .