كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٣

غزل

گوييا تخم مهر ما كارد * يا خود از ما فراغتى دارد

سخن بيدلان به ياد آرد ؟ * يا خود او اين سرود نشمارد ؟

باشدش هيچ ميل و رغبت ما ؟ * يا فراموش كرده صحبت ما ؟

5845

گوييا در دلش وفا با ماست * يا هنوزش سر جفا با ماست

خاطرش هيچ سوى ما نگرد ؟ * يا دگر نام بيدلان نبرد ؟

هيچ داند كه حال ما چونست ؟ * يا ز ما خود دلش دگرگونست ؟

دورى از ما هنوز مىجويد ؟ * يا ز ما خود سخن نمىگويد ؟

از جمالش اگرچه محرومم * هر چه خواهد كند ، كه مظلومم

5850

جز مرادش مرا مرادى نيست * غير او خاطرى و يادى نيست

هست جانم چنان به دو مشغول * كه ندانم فراق را ز وصول

خود ندانم كه در چه كارم من ؟ * با وى از خود خبر ندارم من

در كمندش چنان گرفتارم * كه خلاصى طمع نمىدارم

گرچه او خود نمىبرد نامم * تا برفت او ، برفت آرامم

5855

هر كه جانش ز روى دوست بود * ميل جانش بسوى دوست بود

ديده ، كو طالب جمال تو شد * باعثش قوت خيال تو شد

غزل

غزل

دل چو در دام عشق منظورست * ديده را جرم نيست ، معذورست « 1 »

ناظرم بر رخت به ديدهء جان * گرچه از چشم ظاهرم دورست

از شراب الست روز وصال * جان مستم هنوز مخمورست

5860

دست از عاشقى نمىدارد * دايم از يار اگرچه مهجورست

جان آشفته بر رخت فاشست * شعلهء نار پرتو نورست

چشم مستت بلاى عشاقست * خاك پاى تو تاج فغفورست

حكم دارى بهر چه فرمايى * كه عراقى مطيع و مأمورست

( 1 ) اين غزل در 5 و 13 و 16 نيست و تنها در 17 آمده است